- Advertisement -

Ευρωπαϊκή Ένωση: Δημοκρατικός θεσμός ή κυριαρχία του ισχυρότερου;

Ευρωπαϊκή Ένωση: Μια μικρή εισαγωγή

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργεί μια αίσθηση »ασφάλειας» στα κράτη-μέλη της. Και αυτό διότι, επιθυμεί μέσω των οργάνων της την ομόνοια, την ενότητα και την ευδαιμονία όλων των χωρών που την απαρτίζουν. Κύριος στόχος από την αρχή της δημιουργίας της, η αποφυγή των πολεμικών συγκρούσεων στην Ευρώπη και η εξισορρόπηση των σχέσεων μεταξύ των κρατών. Ιδιαιτέρως, των μεγάλων δυνάμεων.

Μετά και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το πολιτικό κλίμα ήταν πιο δεκτικό από ποτέ στην ιδέα μιας ενοποιημένης Ευρώπης. Η ενότητα θεωρήθηκε από πολλούς, ως η μοναδική λύση για την αποφυγή μελλοντικών συγκρούσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Καθώς και για την εξάλειψη  των ακραίων μορφών εθνικισμού. Οι οποίες ήταν υπεύθυνες για την καταστροφή της ευρωπαϊκής ηπείρου. Που στιγμάτισαν κατ’ επέκταση με τον πιο αιματηρό τρόπο, την ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση του σήμερα

Με αφορμή και τις ευρωεκλογές που πραγματοποιήθηκαν σήμερα, τίθενται αρκετά ερωτήματα προς όλους τους Ευρωπαίους πολίτες. Σχετικά με την αξιοκρατία και τον δημοκρατικό χαρακτήρα της ένωσης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που σε κάθε εκλογική διαδικασία παρατηρείται ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό αποχής από τις κάλπες. Και αυτό γιατί, έχει χαθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τα αρμόδια όργανα και το θεσμικό-νομικό σύστημα λειτουργίας της.

Έπειτα από χρόνιες προσπάθειες εκδημοκρατισμού και διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσω συνθηκών και νομοθετικών πλαισίων, με το βεβαρημένο ιστορικό του Β’ Παγκοσμίου πολέμου να υπενθυμίζει πως, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα οδηγούν σε ακραία φαινόμενα. Η Ευρώπη στο σύνολο της, πέρα από ορισμένες εξαιρέσεις, βρίσκεται ξανά σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής.

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα δυσπιστίας ως προς τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα, αδυναμία περιορισμού της ανθρωπιστικής και οικονομικής κρίσης που πλήττει χρόνια αρκετά κράτη της, την τάση »κυριαρχίας» ορισμένων ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών έναντι των πιο αδύναμων και το ρόλο που διαδραματίζουν οι ομάδες πίεσης στην λήψη πολιτικών αποφάσεων.

Ομάδες πίεσης ή Λόμπι

Ποιες είναι όμως οι ομάδες πίεσης; Και ποιος ο ρόλος τους στην πολιτική και οικονομική δραστηριότητα;

Πρόκειται λοιπόν για μια ομάδα προσώπων, που προσπαθεί να επηρεάσει τα όργανα της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας. Επιδιώκοντας την πιο συμφέρουσα για τα μέλη της, ή και για το κοινωνικό σύνολο απόφαση ή λύση. Ως ομάδα πίεσης κατά τον Σβάρτσενμπεργκ ορίζεται: «Μια οργάνωση που δημιουργήθηκε με σκοπό την υπεράσπιση των συμφερόντων.Και που ασκεί πίεση στις δημόσιες αρχές για να τους αποσπάσει αποφάσεις, σύμφωνες με συγκεκριμένα συμφέροντα». Οι ομάδες πίεσης είναι συνήθως εργατικά συνδικάτα, κινήματα νέων, φεμινιστικά κινήματα, ενώσεις γονέων καθώς και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, σε τοπικό ή διεθνές επίπεδο.

Ενώ, επισήμως δεν αναγνωρίζεται ποτέ η δύναμή τους, στην πραγματικότητα όσες ομάδες πίεσης λειτουργούν παρασκηνιακά επηρεάζοντας πρόσωπα και καταστάσεις έχουν αρκετά υπολογίσιμη δύναμη. Ειδικότερα όταν πρόκειται για μεγάλους πολυεθνικούς οργανισμούς ή επιχειρήσεις. Με αποτέλεσμα να έχουν μελετηθεί εις βάθος, από πολλούς επιστήμονες σε πολλές μελέτες και διαστάσεις για την ουσιαστική επιρροή που ασκούν.

Σε γενικές γραμμές, οι ομάδες πίεσης λαμβάνουν την μορφή ενός αθέμιτου μηχανισμού, που επηρεάζει τις αποφάσεις των πολιτικών προσώπων. Καταλήγοντας εν τέλη, εμπλεκόμενες σε καταστάσεις οικονομικής διαφθοράς.

Τι ερωτήματα γεννούν όμως όλα τα παραπάνω; Σχετικά με την θέση των πολιτών και την ύπαρξη αξιοκρατικών και ισότιμων συνθηκών;

Μπορεί άραγε να ακουστεί πραγματικά η »φωνή» και τα αιτήματα των ατόμων; Ο άνθρωπος, ως οντότητα βρίσκεται στο επίκεντρο του δημοκρατικού άξονα; Ή απλώς κάθε φωνή »πνίγεται» πίσω από προπαγανδιστικές πολιτικές και κερδοσκοπικές οικονομικές πρακτικές, προς όφελος των ισχυρότερων;

Η απάντηση μέσω της ελληνικής περίπτωσης

Είναι δεδομένο ότι, όταν μιλάμε για πολιτικές και οικονομικές ενώσεις όπου διακηδευονται εθνικά και κρατικά συμφέροντα, θα επικρατήσει ένας »αγώνας» επιβίωσης και επιβολής του ισχυρότερου, επί των λοιπών ανταγωνιστών. Έτσι αναπτύσσεται δηλαδή, η άσκηση της πολιτικής στο σύνολο της. Με διπλωματικούς ελιγμούς, υπέρμετρες υποσχέσεις και οικονομικούς συμβιβασμούς, με απώτερο σκοπό το προσωπικό κέρδος.

Η ελληνική περίπτωση, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα »αντίδρασης» προς τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της ένωσης. Εξαιτίας του χρόνιου έπους της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει τη χώρα και των σκληρών οικονομικών μέτρων που έχουν εφαρμοσθεί. Και εδώ, κρύβονται οι δύο όψεις του νομίσματος που εξηγούν τη διττή φύση και την ανολοκλήρωτη μορφή, σε επίπεδο πολιτικών εφαρμογών, της ευρωπαϊκής ένωσης.

Τα »απάνθρωπα» οικονομικά μέτρα που οδηγούν τους πολίτες στην εξαθλίωση, καθώς οι θεσμοί ενδιαφέρονται μόνο για την αποπληρωμή του χρέους και των δανείων.Όχι για τις συνθήκες διαβίωσης των ατόμων. Και ταυτόχρονα η στήριξη. Σε μια χώρα με μηδαμινή παραγωγή και χαμηλή ανάπτυξη. Προωθώντας το μήνυμα της ενότητας, παρά τις δυσκολίες.

Και σε αυτό το σημείο, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως ο μόνος λόγος που η Ευρωπαϊκή ένωση δεν αποκλείει την Ελλάδα από την προστασία της, είναι και πάλι για το οικονομικό, ενωτικό και συγκεντρωτικό της όφελος. ‘Ίσως να ισχύει και αυτή η οπτική. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, το μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή ένωση. Για μια χώρα με σοβαρά προβλήματα κρατικής οργάνωσης, πολιτικής συνοχής και οικονομικής σταθερότητας, η Ευρωπαϊκή ένωση αποτελεί ένα «αναγκαίο κακό»  για την επιβίωση της.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Your email address will not be published.