- Advertisement -

Δεν έχει μόνο λιακάδα στο δικό μου πλανήτη ή αλλιώς έχω κι εγώ ανάγκη από μια καλή κουβέντα

της Αρτεμίου Αναστασίας

Ας υποσχεθούμε σήμερα κάτι στον εαυτό μας. Να σταματήσουμε να εστιάζουμε στις αδύναμες συμπεριφορές και παραπτώματα ή ελαττώματα των άλλων και να αρχίσουμε να επικεντρωνόμαστε στα θετικά τους στοιχεία. Γέμισε ο κόσμος κακίες. Έχουμε όλοι μας ανάγκη από μια καλή κουβέντα.

Είσαστε κι εσείς από εκείνους τους τυχερούς που από μικρά παιδιά ακούγατε από τους  γύρω σας «Δε σε φοβάμαι εσένα. Δεν έχεις ανάγκη. Είσαι δυνατός». Τόσο που να θέλετε να φωνάξετε «Ναι είμαι δυνατός/ή αλλά έχω κι εγώ ανάγκη από μια καθησυχαστική φράση, και ναι! Έχω ανασφάλειες». Δεν περιμένει κανείς να λυθούν τα προβλήματα του με μαγικές λέξεις. Να τα μοιραστεί θέλει, να τα βγάλει από μέσα του, να πιστέψει πως δεν είναι μόνος. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο. Το καλό πρέπει να το επαινούμε και να ενθαρρύνουμε παρόμοιες συμπεριφορές. Επειδή κάποιος αντέχει δε σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη από ένα χαμόγελο, μια γλυκιά κουβέντα. Είναι διαφορετική η οπτική όταν νιώθουμε αδύναμοι και σίγουρα αλλιώτικη, πιο αισιόδοξη, όταν οι κοντινοί μας άνθρωποι μας υπενθυμίζουν πως δεν είμαστε μόνο αυτό που εμείς βλέπουμε για τον εαυτό μας.

Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μου έκαναν ποτέ ήταν όταν κάποιος ρώτησε τη γνώμη μου και έδωσε προσοχή στην απάντησή μου (Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ)

Μια καλή κουβέντα έρχεται να διώξει τον αρνητισμό και να μας κάνει να δούμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Δυστυχώς, είναι πολλοί γύρω μας άνθρωποι που τη δυσκολία της ζωής τους και το θυμό που τους προκαλεί, τον κάνουν κακία, εκφράζονται άσχημα και δεν νιώθουν εμπάθεια για το διπλανό τους. Συνήθως είναι αυτοί που πιστεύουν πως τα πάντα περιστρέφονται γύρω τους. Ακόμη και τα αστεία τους θα είναι μ’ έναν τρόπο πικρόχολα. Ενώ, δηλαδή, μπορεί να είναι φίλοι μας, καλή κουβέντα χωρίς υπονοούμενο δεν βγαίνει από το στόμα τους.

Ένα κομπλιμέντο είναι κάτι σαν φιλί μέσα από βέλο (Βίκτωρ Ουγκώ)

Ένας ωραίος λόγος δημιουργεί αυτόματα όμορφα συναισθήματα όπως ακριβώς μια ωραία μυρωδιά, ένα γευστικό φαγητό, ένα χάδι. Σαν το γλυκό του κουταλιού με το οποίο συνόδευαν οι γιαγιάδες μας τον απογευματινό καφέ. Σαν το τρυφερό φιλί στο μέτωπο από τον αγαπημένο σου.

Ο πιο γλυκός απ’ όλους τους ήχους είναι ο έπαινος (Ξενοφών)

Ο έπαινος και η επιβράβευση λειτουργούν ως κίνητρο σε όλες τις ηλικίες κι όλων των ειδών τις σχέσεις. Είτε είστε γονιός, δάσκαλος, προπονητής είτε σύντροφος ή εργοδότης αν ενθαρρύνετε αυτόν που έχετε απέναντι σας για τις προσπάθειές που κάνει, τότε θα δείτε ότι θα βάλει τα δυνατά του για να γίνει ακόμα καλύτερος.

Το καλύτερο μάθημα ψυχολογίας το έλαβα από έναν απλό και καθόλου σπουδασμένο υδραυλικό που ήρθε να φτιάξει το μπάνιο μας κι άρχισε να μου μιλά για τη μικρή του οικογένεια. «Η κόρη μου με ρώτησε χθες τι θα κάνω, αν θα έχει κακούς βαθμούς στον έλεγχο του τριμήνου που θα φέρει αύριο κι εγώ της απάντησα: «Θα σε πάρω να φάμε έξω γιατί θα είσαι πολύ στεναχωρημένη» (Από το βιβλίο “Ο παλιάτσος και η Άνιμα” της Μάρως Βαμβουνάκη)

 

ΠΗΓΗ: typologos.com

 

 

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Your email address will not be published.