- Advertisement -

Εφιάλτης στο δρόμο με τους μεγάλους ή αλλιώς Ο κόσμος μέσα από τα μάτια των παιδιών

της Αρτεμίου Αναστασίας

Κάποια Χριστούγεννα ένας πατέρας πήρε τον τετράχρονο γιό του στην αγορά να θαυμάσουν το στολισμό και τις βιτρίνες. Σύντομα το παιδάκι άρχισε να γκρινιάζει και να κλαίει.

Τότε ο πατέρας του άρχισε να του λέει πόσο κακομαθημένο ήταν μια που δεν τον ευχαριστούσε τίποτα και δεν απολάμβανε μαζί του την εορταστική ατμόσφαιρα.

Κάποια στιγμή λύθηκε το κορδόνι από το παπούτσι του μικρού και μόνο όταν ο πατέρας έσκυψε να του το δέσει συνειδητοποίησε γιατί το παιδί δυσανασχετούσε.

Ο μικρός φίλος το μόνο που έβλεπε ήταν λασπωμένες μπότες από το χιόνι να μετακινούνται γρήγορα και πολυτελείς σακούλες με ψώνια να έρχονται κατά πάνω του!

Ας λάβουμε λοιπόν υπόψη μας όλοι εμείς οι «μεγάλοι», γονείς, θείοι, δάσκαλοι τη ματιά των παιδιών κι ας προσπαθήσουμε να δούμε υπό το πρίσμα της.

Πολλές φορές αναλογίζομαι τι να σκέφτονται τα μικρά παιδιά στις πρώτες συναναστροφές τους με ενήλικες. Οι πρώτες λέξεις «μαμ», τουτου» «άτα» ακούγονται από το στόμα της μαμάς και του μπαμπά κι όχι από το παιδί.

Αγαπητοί γονείς, έχω νέα για εσάς. Το παιδί σας δεν είναι καθυστερημένο, απλά είναι μικρό. Μιλήστε του κανονικά και θα διαπιστώσετε πόσο γρήγορα θα μιλήσει και με πόση καλή άρθρωση.

Η επόμενη συμφορά που βιώνει το παιδί είναι από θείες και γιαγιάδες που το πλησιάζουν στο πρόσωπο σε απόσταση αναπνοής και του απευθύνουν ερωτήσεις όπως «πού είσαι εσύ;», «τι είσαι εσύ;» τουλάχιστον δυο τρεις φορές συνεχόμενες και το παιδάκι ανοίγει διάπλατα τα μάτια σαν να βιώνει την πρώτη του επαφή με UFO. Πού ακριβώς θα θέλατε να είναι το καημένο και τι ακριβώς να είναι;

Κι όσο μεγαλώνει το παιδί σε ηλικία εξελίσσονται κι οι ατάκες. «Πόσο μεγάλωσες εσύ», «πόσο ομόρφυνες» ενώ όντας στην εφηβεία το παιδί ξέρει ότι έχει σπυράκια, φοράει γυαλιά και νιώθει απαίσια όταν του λένε ψέματα.

Και στο αποκορύφωμα έρχεται η γιαγιά να του δώσει χαρτζιλίκι πάντα κρυφά σαν να του πασάρει τη «δόση» του μέσα στη χούφτα κοιτώντας δεξιά αριστερά μην τους δει κανένας. Κι ο μικρός αναλογίζεται «τι φάση! Όλοι οι μεγάλοι είναι τρελοί;».

Αντιμετωπίστε τα παιδιά σας ως σοβαρούς και νοήμονες ανθρώπους. Να είστε σίγουροι ότι θα σας καταλάβουν. Μιλήστε τους απλά και πάντα να αιτιολογείτε τις αποφάσεις σας. Η απάντηση «γιατί έτσι» να θυμάστε τα εξοργίζει.

Τα προβλήματά τους για την ηλικία τους είναι σοβαρά ακόμη κι αν αφορούν μια απλή διαμάχη στο σχολείο. Συζητήστε μαζί τους κι ακούστε τα προσεκτικά. Σεβαστείτε τις ανησυχίες τους και συμμεριστείτε τις αγωνίες τους.

Πώς άλλωστε θα διδάξουμε στα παιδιά μας την ενσυναίσθηση εάν δεν την έχουμε καλλιεργήσει εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό;

Και μην ξεχνάτε! Ο κόσμος των παιδιών είναι μοναδικός. Μπείτε κι εσείς μέσα σ αυτόν και ζήστε τη μαγεία της παιδικότητας.

Πιστέψτε με. Δε θα γεράστε ποτέ!

 

 

 

1 Comment
  1. oprolevorter says

    I’d need to test with you here. Which isn’t something I usually do! I take pleasure in studying a post that can make individuals think. Also, thanks for permitting me to comment!

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

Your email address will not be published.